Psychology for Everyone

अटेन्शन-डेफिसिट/हायपरॲक्टिव्हिटी डिसऑर्डर (ADHD), झोप आणि व्यसनासाठीची औषधे – औषधे आणि वैद्यकीय उपचार

पुस्तकातून – प्रकरण 15: औषधे आणि वैद्यकीय उपचार

अटेन्शन-डेफिसिट/हायपरॲक्टिव्हिटी डिसऑर्डर (ADHD), झोप आणि व्यसनासाठीची औषधे

ADHD

उत्तेजक औषधे: मिथाइलफेनिडेट, ॲम्फेटामिन-आधारित औषधे. लक्ष, एकाग्रता आणि आवेगांवरील नियंत्रण सुधारतात. नियंत्रित पदार्थ; काळजीपूर्वक लिहून देणे आणि देखरेख. उत्तेजक नसलेली: ॲटोमॉक्सेटिन, ग्वानफॅसिन — उत्तेजक औषधे अनुरूप नसतील तेव्हा पर्याय. मुख्यतः ADHD चे स्पष्ट निदान असताना वापरली जातात.

ADHD: ब्रेक नसलेले मन

आधुनिक मानसशास्त्रात अटेन्शन-डेफिसिट/हायपरॲक्टिव्हिटी डिसऑर्डर (ADHD) चा अनेकदा साधा आळस, शिस्तीचा अभाव किंवा कमी बुद्धिमत्ता असा गैरसमज केला जातो. ही एक मज्जाविकासात्मक स्थिती आहे, ज्यात मेंदू डोपामिन आणि लक्ष यांचे नियमन वेगळ्या पद्धतीने करतो.

प्रचंड, वेगवान इंजिन असलेल्या पण सायकलचे ब्रेक आणि न जोडलेले स्टीअरिंग असलेल्या एका शक्तिशाली स्पोर्ट्स कारची कल्पना करा. ती व्यक्ती अविश्वसनीय वेग, उत्कटता आणि सर्जनशीलता निर्माण करू शकते, पण तिला थांबणे, दिशा देणे किंवा शांत, कंटाळवाण्या कामांवर लक्ष टिकवणे कठीण जाते. कधी ती पूर्णपणे विचलित आणि विसराळू असते; तर कधी एखाद्या आकर्षक विषयावर सलग बारा तास "अति-एकाग्र" होते आणि स्वतःला त्यापासून दूर करू शकत नाही.

प्राचीन समज आपल्याकडे "ADHD" ही क्लिनिकल संज्ञा येण्याच्या हजारो वर्षे आधी अभिजात ग्रंथांनी हे जैविक वास्तव स्पष्टपणे ओळखले होते.

  • रजस् (अस्वस्थ ऊर्जा): अभिजात तत्त्वज्ञानात मनावर वेगवेगळ्या ऊर्जांचा प्रभाव असतो. ADHD असलेले मन मोठ्या प्रमाणात राजसिक असते, सततची हालचाल, उत्कटता आणि स्थिरता न मिळण्याच्या ऊर्जेने भरलेले.

  • चंचल मनस् (अस्वस्थ मन): भगवद्गीतेत (6.34) योद्धा अर्जुन तक्रार करतो की त्याचे मन चंचल (अस्वस्थ), क्षुब्ध, हट्टी आणि वाऱ्याइतकेच नियंत्रणात आणण्यास अशक्य आहे. महत्त्वाचे म्हणजे ग्रंथ यासाठी त्याचा अपमान करत नाही किंवा त्याला आळशी म्हणत नाही. तो अस्वस्थ मनाची मूळ शक्ती ओळखतो आणि तिला मार्ग दाखवण्यासाठी नियोजित, धीराचा अभ्यास सांगतो.

कबीर अतिशय बुद्धिमान होता, पण त्याचे दैनंदिन जीवन गोंधळाचे वादळ होते. कामावर त्याचे टेबल अर्धवट प्रकल्पांखाली गाडले गेलेले असायचे. तो सतत महत्त्वाच्या मुदती चुकवायचा, त्याला काळजी नव्हती म्हणून नव्हे, तर अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत त्याचा मेंदू काम सुरूच करू शकत नसे, जेव्हा निव्वळ घबराट अखेर मेंदूला एकाग्र होण्यास भाग पाडण्याइतके ॲड्रेनालिन पुरवत असे.

घरी तो एखाद्या नव्या छंदाचा ध्यास घ्यायचा — जसे फोटोग्राफीची सर्व महागडी उपकरणे विकत घेणे आणि रात्रभर जागून त्याबद्दल माहिती शोधणे — आणि आठवडाभराने त्यातला रस गमावून तो पूर्णपणे सोडून द्यायचा. त्याचे व्यवस्थापक आणि कुटुंब अतिशय वैतागले होते. ते त्याला सतत सांगायचे की त्याला फक्त "अधिक प्रयत्न करण्याची", रोजचे नियोजन पुस्तक विकत घेण्याची आणि इतके निष्काळजी न राहण्याची गरज आहे.

वर्षानुवर्षे ही रोजची टीका झेलल्यानंतर कबीर लाजेचे एक जड, अदृश्य ओझे वाहत होता. त्याला मनोमन वाटायचे की आपण फक्त मोठे व्हायला नकार देणारे एक आळशी, बिघडलेले प्रौढ आहोत.

स्वतःच्या अपेक्षांवर सतत अपयशी ठरण्याचा थकवा असह्य झाला, आणि तो एका क्लिनिकल मानसशास्त्रज्ञांकडे गेला, तेव्हा कलाटणी मिळाली. सखोल मूल्यांकनानंतर मानसशास्त्रज्ञांनी कबीरच्या आयुष्यभराच्या गोंधळाला एक वैद्यकीय नाव दिले: प्रौढांमधील ADHD.

डॉक्टरांनी एक आयुष्य बदलणारे सत्य समजावले: कबीर आळशी नव्हता, आणि त्याचे संघर्ष नैतिक अपयश नव्हते. त्याच्या मेंदूला फक्त पूर्णपणे वेगळ्या वापर-पुस्तिकेची गरज होती.

उपचार योजना अतिशय व्यावहारिक होती. त्याला फक्त "लक्ष केंद्रित कर" असे सांगण्याऐवजी मानसशास्त्रज्ञांनी कबीरला त्याच्या मनासाठी बाह्य आधाराची रचना उभारण्यास मदत केली. त्यांनी दृश्य अलार्म लावले, मोठ्या प्रकल्पांचे दहा-दहा मिनिटांच्या छोट्या पायऱ्यांमध्ये विभाजन केले, आणि रासायनिक ब्रेक पेडलसारखे काम करणारे एक सौम्य औषध सुरू केले, जे त्याच्या मज्जासंस्थेला लक्षाचे शारीरिकरीत्या नियमन करण्यास मदत करत होते.

मुख्य धडा

कबीरसाठी सर्वांत शक्तिशाली औषध अलार्म किंवा गोळ्या नव्हत्या — ते होते त्याच्या लाजेचे पूर्णपणे दूर होणे. आपले संघर्ष वाईट वृत्ती नसून शारीरिक, मज्जासंस्थेतील फरक आहेत हे समजल्यावर त्याने स्वतःचा तिरस्कार करणे थांबवले. आपल्या अनोख्या, वेगवान मेंदूशी सतत युद्ध करण्याऐवजी अखेर तो त्याच्या सोबत काम करायला शिकला.

झोप

कमी मात्रेतील गुंगी आणणारी अँटिडिप्रेसंट्स (ट्राझोडोन, मिर्टाझापिन). Z-ड्रग्स (झोल्पिडेम, झोपिक्लोन) — अल्पकालीन; अवलंबित्वाचा धोका. मेलाटोनिन — काही प्रकरणांत वैद्यकीय सल्ल्याने झोप-जागेचे नियमन. मूळ कारणांवर उपाय होत असताना झोपेची औषधे सहसा अल्पकालीन असावीत.

व्यसन

दारू: डायसल्फिराम, नाल्ट्रेक्सोन, ॲकॅम्प्रोसेट. ओपिऑइड: मेथाडोन, ब्युप्रेनॉर्फिन (पर्यायी उपचार), नाल्ट्रेक्सोन. समुपदेशन आणि सामाजिक आधारासह सर्वसमावेशक उपचारांचा भाग म्हणून वापरली जातात.

संपूर्ण प्रकरण वाचा – प्रकरण 15: औषधे आणि वैद्यकीय उपचार

खऱ्या आयुष्यातील कथा

  • छोट्या पांढऱ्या गोळीचा दहावा दिवस – जयपूरमधील 38 वर्षांच्या शिक्षिका सुनीता यांनी दहा दिवसांपूर्वी नैराश्यासाठी लिहून दिलेले औषध सुरू केले. त्यांना थोडी मळमळ आणि झोप येते, आणि अजून काहीच सुधारल्यासारखे वाटत नाही.…
  • नेहा बाळाबद्दल विचारते – 31 वर्षांची नेहा आठ वर्षांपासून बायपोलर डिसऑर्डरसह जगत आहे, नियमित औषध आणि डॉक्टरांच्या योजनेमुळे स्थिर आहे. ती आणि तिचा पती ऋषी बाळाची आशा करत आहेत. ती…
  • शेवटी गृहपाठ पूर्ण करू शकणारा मुलगा – बंगळुरूमधील 9 वर्षांचा आरव स्थिर बसू शकत नाही. तो पुस्तके हरवतो, मध्येच बोलतो, आणि त्याच्या गृहपाठाला तीन तास आणि अश्रू लागतात. त्याच्या शिक्षिका म्हणतात की तो…
  • श्री. फर्नांडिस आणि झोपेच्या गोळ्यांची पट्टी – गोव्यातील 74 वर्षांचे निवृत्त कारकून श्री. फर्नांडिस वर्षानुवर्षे रोज रात्री झोपेची गोळी घेत आहेत, जी पत्नीच्या निधनानंतर पहिल्यांदा लिहून दिली होती. अलीकडे त्यांना चक्कर येते आणि…

श्लोक

  • भगवद्गीता 2.47 – तुझा अधिकार केवळ कर्मावर आहे, त्याच्या फळांवर कधीही नाही. फळ हा हेतू बनवू नकोस, आणि अकर्मात आसक्त होऊ नकोस.

या विषयावर आणखी: समुपदेशन, थेरपी आणि मानसोपचाराची औषधे – सोपी माहिती

आणखी प्रश्न

myadvisorfriend@gmail.com · Contact · About · Privacy · Disclaimer