बंदच राहिलेले दार

लखनौमधील 15 वर्षांची फातिमा संध्याकाळी दार बंद करून आपल्या खोलीत राहू लागली आहे. ती जेवण टाळते, तिचे गुण घसरले आहेत आणि ती लहान भावावर चिडते. तिची आई झैनब दुखावली आणि रागावली आहे, आणि म्हणते, "बाहेर ये आणि नाटक करणे थांब…

लखनौमधील 15 वर्षांची फातिमा संध्याकाळी दार बंद करून आपल्या खोलीत राहू लागली आहे. ती जेवण टाळते, तिचे गुण घसरले आहेत आणि ती लहान भावावर चिडते. तिची आई झैनब दुखावली आणि रागावली आहे, आणि म्हणते, "बाहेर ये आणि नाटक करणे थांबव."

झैनबची बहीण दुसरा मार्ग सुचवते. त्या रात्री झैनब दार ठोठावते आणि हळुवारपणे म्हणते, "मला तुझी आठवण येते. मी रागवायला आलेली नाही. तुला बोलायचे असेल तर मी ऐकेन." ती बाहेर चहा ठेवते आणि निघून जाते. दोन संध्याकाळींनंतर फातिमा दार उघडते आणि सांगते की तिला पोकळ आणि थकल्यासारखे वाटते आणि का ते तिला कळत नाही.

झैनब मध्येच थांबवत नाही किंवा सुधारण्याचा प्रयत्न करत नाही. ती म्हणते, "हे जड वाटते. मला सांगितल्याबद्दल धन्यवाद." ती विचारते की हे किती दिवसांपासून आहे, आणि हळुवारपणे विचारते की फातिमाच्या मनात स्वतःला इजा करण्याचे विचार आले आहेत का. फातिमा नाही म्हणते, पण ती खूप रडते असे सांगते.

त्या दोघी मिळून शाळेच्या समुपदेशकाला भेटायचे ठरवतात. झैनब एकत्र जेवण आणि थोडे फिरणे यांसह दिनचर्या स्थिर ठेवते. आठवड्यागणिक फातिमा अधिक मोकळी होते, आणि कुटुंब तिच्या मनःस्थितीला आळस समजणे थांबवते. झैनब कबूल करते की मुलीला सुधारावेसे वाटत असताना शांत आणि जिज्ञासू राहणे हा सर्वांत कठीण भाग होता. ती आपल्या बहिणीला सांगते की वाट पाहणे ओरडण्यापेक्षा कठीण होते, पण त्याचा कितीतरी जास्त उपयोग झाला. फातिमा रोज थोडे थोडे जास्त बोलू लागते.

ते कसे ओळखावे

• माघार, दीर्घ तास एकटे घालवणे.

• भूक, मनःस्थिती, शाळेतील कामगिरीत बदल.

• दोन आठवड्यांपेक्षा जास्त काळ चिडचिड किंवा रडवेलेपणा.

• 'मी थकले आहे' किंवा 'काहीच महत्त्वाचे नाही' यासारख्या टिप्पण्या.

• मित्र आणि आवडत्या उपक्रमांपासून दूर जाणे.

ही कथा काय स्पष्ट करते

कौटुंबिक आधाराची सुरुवात किशोरवयीनाचा अनुभव समजून घेण्यापासून आणि ऐकणे, हळुवार प्रश्न आणि तज्ज्ञांची मदत घेण्यास प्रोत्साहन यांच्याद्वारे शांतपणे बोलण्यापासून होते.

संभाव्य मूळ कारणे

• संभाव्य नैराश्य किंवा चिंता.

• अभ्यासाचा आणि सामाजिक दबाव.

• संप्रेरक आणि विकासात्मक बदल.

• घरी आपल्याला कोणी समजून घेत नाही असे वाटणे.

काय करावे

1. बोलण्यासाठी शांत वेळ आणि जागा निवडा.

2. टीकेने नव्हे, काळजीने सुरुवात करा.

3. मध्येच न थांबवता किंवा सुधारण्याचा प्रयत्न न करता ऐका.

4. स्वतःला इजा करण्याच्या विचारांबद्दल थेट आणि शांतपणे विचारा.

5. शाळेच्या समुपदेशकाला किंवा डॉक्टरांना एकत्र भेटण्याचे सुचवा.

6. दैनंदिन दिनचर्या ठेवा आणि उपलब्ध राहा.

कोणाचा सल्ला घ्यावा

• किशोरवयीनासाठी पहिले पाऊल म्हणून शाळेचा समुपदेशक.

• आरोग्य तपासणीसाठी बालरोगतज्ज्ञ किंवा फॅमिली डॉक्टर.

• उदास मनःस्थिती चालू राहिल्यास बाल आणि किशोर मानसोपचारतज्ज्ञ किंवा मानसशास्त्रज्ञ; आयुष्य संपवण्याबद्दल बोलणे असल्यास आपत्कालीन सेवा.

काय करावे आणि काय करू नये

कसे वागावे आणि संवाद साधावा

• म्हणा: "मी इथे आहे आणि मी रागावलेली नाही."

• मृदू, स्थिर स्वर ठेवा.

• परत सांगा: "तुला थकल्यासारखे आणि पोकळ वाटते."

• व्याख्याने टाळा; छोटी वाक्ये वापरा.

सर्व 35 प्रकरणे · खऱ्या आयुष्यातील 183 कथा · मनासाठी 61 हिंदू श्लोक · सर्वांसाठी मानसशास्त्र – मानसिक आरोग्य मालिका