कबीर साखी परंपरा; पहिल्या ओळीने उल्लेख करा

दुःखात सगळेच नामस्मरण करतात; सुखात जवळजवळ कोणीच करत नाही. सुखात स्मरण केले, तर दुःखाला ते शिकवावेच का लागेल?

दुख में सुमिरन सब करे, सुख में करे न कोय । जो सुख में सुमिरन करे, तो दुख काहे को होय ॥

dukh mein sumiran sab kare, sukh mein kare na koye | jo sukh mein sumiran kare, to dukh kahe ko hoye ||

Everyone remembers the Name in pain; almost no one does in ease. If one remembered in ease, why would pain have to teach it?

Do not wait for collapse to begin care — sleep, company, prayer, or a clinic.